Бертолт Брехт „Видение в бяло. Псалом 1.“

 

Нощем се будя, облян в пот, от кашлица, която ми стяга гърлото. Моята стая е тясна. Пълна е с архангели.

Знам си: прекалил съм с любовта. Запълвал съм прекалено много тела, изразходвал премного оранжеви небеса. Трябва да бъда изтребен.

Белите тела, най-меките от тях, ограбиха топлината ми, тръгнаха си от мен оядени. Сега мръзна. Покриват ме с много завивки, задушавам се.

Подозирам, че ще искат да опушат леговището ми с тамян. Стаята ми е залята със светена вода. Казват, че имам светена воднянка. Това е в крайна сметка смъртоносно.

Моите любовници донасят малко вар, в ръцете, дето съм целувал. Идва сметката за портокаловите небеса, телата и останалото. Не мога да платя.

По-добре да умра – облягам се назад. Затварям очи. Архангелите ръкопляскат.